Wauw, wat een fantastische laatste dag hebben wij gehad!

Het begon vanochtend nogal mistig en dus waren wij even bang dat onze switch van gisteren verkeerd zou uitpakken. Maar gelukkig toen de zon erbij kwam was de mist snel verleden tijd.

Tijdens het ontbijt werden we nog even extra wakker gemaakt met een brandalarm. Gelukkig een valse maar ruim 5 minuten met een snerpend alarmsignaal was niet echt lekker.

Tegen tienen reden we weg bij het hotel, richting de I90 East. De eerste 130 km gleden zo vlotjes onder ons door. Vlak voor Badlands NP werd bereikt werd nog even afgeslagen om een oude nucleaire raket te bekijken waarvan er in Amerika tijdens de koude oorlog veel van in ondergrondse silo’s paraat stonden. Mochten de Russen een nucleaire aanval openen dan kon direct worden teruggeslagen. Deze raketten maakten deel uit van het zgn. Minuteman project.

De parkranger was net klaar met het schoonmaken van de ramen waaronder de raket zichtbaar was. Verder was er helemaal niemand. Heel veel viel er ook niet te zien.

Na een minuut op 10 reden weer door opweg naar Badlands.

Nadat wij het park in waren gereden meteen al een eerste viewpoint waarvan er vandaag nog vele zouden volgen.

Er was een mooie kunststof vlonder aangelegd maar uiteraard wilden wij zo dicht mogelijk bij de rand. Een fotograaf die daar net vandaan kwam waarschuwde ons nog dat het daar “quite muddy” was. En dat bleek ook inderdaad het geval. Onder onze wandelschoenen zat meteen een dikke laag klei die er maar moeilijk af te krijgen was.

Maar het eerste uitzicht was het meer dan waard!

Voor dat het visitors center was bereikt, vrij aan het begin van de weg door het park, waren wij al 1 1/2 uur verder door een aantal fotostops en twee korte hikes.

Ik kan er een mooi verhaal van maken maar foto’s zeggen meer dan 1000 woorden dus zeg ik “bekijk het maar” ?

(op Facebook staan een aantal video’s gepost van vandaag)

Het park is eigelijk een grote prairie die vaak rechts van ons lag en links van de weg was de prairie door de eeuwen heen afgekalfd tot wat het nu is, een grillige hoeveelheid van rotsen waarin ook de diverse aardlagen goed zichtbaar zijn.

Ook werd er nog wat wildlife gezien onderweg, zoals Steenbokken, berggeiten, opnieuw bizons, een coyote en honderden prariehondjes. Een aantal konden op de digitale plaat worden vastgelegd.

Bijna aan het eind van het park sloegen wij linksaf om de Rimroad te nemen, een stoffige onverharde dirthroad.

Tegen vieren werd weer het asfalt bereikt en was het nog 70 km terug naar Rapid City.

Ik had eerder gelezen dat er in het centrum van de stad twee stukken van de Berlijnse muur stonden. Of dit echt zo was en waarom juist hier, daar moesten wij meer van weten en dus werd het adres ingesteld van het park waar ze moesten staan.

En ja hoor, na een korte wandeling door met Memorial Rose park kwamen ze in zicht. Ook weer heel apart om dit stukje geschiedenis hier aan te treffen.

Aangezien we toch vlakbij mainstreet waren en het centrum van Rapid City nog niet echt was bezocht besloten wij daar nog even te gaan rondneuzen.

In een, tot brewery omgebouwde, oude brandweerkazerne werd de laatste avondmaaltijd gedaan.

Terug in het hotel kon meteen worden ingecheckt voor onze retourvluchten van morgen. Want ja, ook aan deze vakantie is helaas een einde gekomen. Maar wat kunnen we terugkijken op weer een prachtige roadtrip! Veel mooie dingen gezien en gedaan in wisselende landschappen een weersomstandigheden. Op de kilometerteller staat nu 3200 verreden miles, op 100 meter na 5150 kilometer. En toch hebben wij geen van beiden het idee dat we zoveel gereden hebben.

Morgenmiddag 1.18 pm vliegen wij vanuit Rapid City naar Minneapolis met een kleine jet (52 zitplaatsen) waarna s avonds doorgevlogen wordt naar Amsterdam met een wat groter modelletje.

Donderdag om 10.50 uur hopen wij dan weer veilig op Schiphol te staan.

Van de terugreis volgt (als de onvermijdelijke jetlag het toelaat) nog een korte epiloog.