Opstaan en buiten de zon zien schijnen tegen een strak blauwe lucht. Altijd lekker om zo wakker te worden!

Voor wij vandaag doorreden naar ons voorlaatste hotel wilden we eerst Buffalo by daylight nog even zien.

Even voor tienen liepen we door de mainstreet. Leuke muurschilderingen en veel winkeltjes met antiek en curiosa.

Gisterenavond hadden we een gezellig gesprek met een Amerikaanse en haar Franse echtgenoot. Zij vertelden dat er in de stad een vrouw woonde van Nederlandse afkomst en dat deze dame, met de naam Jannie, ook een leuke vintage shop had. Helaas waren we vergeten waar deze precies was. Toen wij echter één van de laatste winkeltjes bezochten klonk er ineens Nederlandstalige achtergrondmuziek. Het bleek de winkel van Jannie te zijn die ons al Nederlands met elkaar had horen spreken.

Zij woonde al 42 jaar in Amerika maar sprak nog zeer behoorlijk haar moedertaal.

Na nog een tijdje met haar te hebben gesproken verlieten wij de winkel weer met een nieuw nummerbord (Montana dit keer) een vintage Welcome sign.

Het hoofddoel van vandaag lag echter zo’n 190 km verderop, de Devils Tower.

De eerste 150 km gingen met de cruise constant op 80 mph (130 km per uur). Dat schoot lekker op. Rond kwart voor één werden wij op vertoon van onze Annual Parkpas (hij doet het nog steeds goed Yvonne en John) toegelaten op het terrein rond de Devils Tower, Amerika’s eerste nationale monument! Voor wie dit nog niets zegt, de monoliet was destijds het decor in de SF-film “Close Encounters of the third kind” van Steven Spielburg.

Dit stuk gesteente rijst vrijwel rechtomhoog tot een hoogte van 386 meter (1558 m boven zeeniveau).

Er waren diverse wandelingen mogelijk, wij kozen voor het minst inspannende rondje rond de Tower, nog altijd 3 kwartier lopen. Uiteraard werd hij daarbij vanuit alle windrichtingen op de foto gezet.

Er waren diverse mensen bezig de DT te beklimmen. Volgens een ranger, die ik er naar vroeg, kan een beklimming 5 tot 6 uur duren. De terugweg is in een uurtje gepiept.

Nadat het rondje was voltooid en ook de uitgestelde lunch, met uitzicht op de monoliet, achter de kiezen was verdwenen, ging het weer verder in oostwaartse richting.

Eindstation vandaag was Deadwood gelegen in weer een nieuwe staat, South Dakota.

In onze route hadden we een klein omweggetje opgenomen via de Spearfish Canyon Hwy in het Black Hills National Forrest. In de canyon waren mooi de herfstkleuren te zien. Na enkele fotostops onderweg werd een flink stuk gewandeld naar de Roughlock Falls.


Omdat ons hotel wat buiten het centrum van Deadwood ligt, zijn we met een Trolleybus naar het centrum gegaan.

Aldaar aangekomen bleek dat in South Dakota gokken geen probleem is getuige het aantal casino’s in de hoofdstraat. Ook alcohol drinken in het openbaar is er totaal geen probleem, iets wat in veel andere staten fikse boetes voor gegeven worden.

Het avondeten vond weer plaats in een levendige saloon/restaurant.

Morgen gaan alweer naar ons laatste hotel van onze roadtrip, in Rapid City, waar wij dan 3 nachten verblijven. Onderweg staat onder andere een “presidentieel bezoek” op het programma.