Vandaag weer een dagje rijden. Een rit van 344 km. Veel stops hadden wij niet ingepland, alleen 1 in het de Bighorn Canyon. Maar wat een verrassend mooie dag zou het weer gaan worden!

‘s Ochtends werd er rustig aan gedaan. Tot half negen op bed alle leuke reacties lezen op het blog, met name ook op Facebook.

Daarna was het douchen, aankleden en de bagage zoveel mogelijk weer gereed maken voor vertrek. Snel het ontbijtje naar binnen en nog een beker koffie/thee in het zonnetje opdrinken voor onze kamer.

Tegen tienen reden wij Cody uit via de Alt 14 Highway. Alt staat voor “alternative” omdat de “standaard” highway 14 min of meer rechtdoor gaat. Wij willen graag de meer wat avontuurlijke routes.

Om 11.00 AM werd in het plaatsje Lovell het Bighorn Canyon visitors center bezocht. Daar kregen wij van een aardige ranger wat tips voor ons bezoek aan de canyon en een app waarin alle hiks staan van waar je je op dat moment bevindt.

De 14 Alt werd tijdelijk verlaten om linksaf de 37 op te rijden, de weg ook die langs de canyon loopt.

Een minuut of 20 verder werd de auto geparkeerd bij de Devils Canyon Overlook, de stop die wij zelf vooraf al hadden bepaald.

Nog op onze gewone schoenen werd een eerste blik in de canyon geworpen waar deze zich op dat punt in tweeën splitst, de Bighorn Canyon en de Devil Canyon. Wat was dat al weer prachtig uitzicht met diep beneden de Bighorn River waarin piepklein wat rafts te zien waren.

Helaas kon echter net de volledige bocht in de rivier niet worden gezien en dus ging ik op zoek naar een punt waar dat evt. wel vanaf zou kunnen. Daarvoor moesten we wel van de gebaande paden af en afdalen op het wat steilere en losliggende gesteente.

Het was zeker de moeite waard want plots stond er een zgn. natural bridge voor ons, één die nergens stond aangegeven.

Maar nog steeds niet de river bend in zicht en dus verder door op onze espadrilles, niet het meeste geschikte schoeisel voor een dergelijke onderneming. Maar ook nu werd de extra moeite beloond met een magnifieke view over de canyon met bocht in de rivier (ook wel genoemd de horseshoe).

Weer terug bij de auto werd er eerst van schoeisel gewisseld want straks stond ons nog een trail te wachten, een tip van de ranger.

Daarvoor moest een stukje verder gereden worden in noordelijke richting. Hierbij werd de staat Montana binnen gereden.

De trail, de Sullivan’s Knob trail, was niet van het moeilijkste soort en slechts een mile lang, dus geheel op ons lijf geschreven.

Na eerst nog een broodje en wat appeltjes te hebben gegeten, gingen wij op pad.

Op de parking stond slechts 1 auto dus druk kon het er niet zijn. De eigenaars kwamen we al snel tegen en waren op de weg terug, dus hadden wij het rijk daarna alleen.

Aan het eind van de trail, aan de canyon rand, wachtte weer een prachtig uitzicht met ook een mooie kijk recht de canyon in.

(op Facebook staan een paar korte videoimpressies)

Bijna een uur hebben we daar rondgewandeld met als enig levend wezen een klein konijntje. Gelukkig geen ratelslangen gezien of gehoord, iets waar wel voor gewaarschuwd werd.

De 37 werd weer in tegengestelde richting terug gereden met nog een paar stops voor wat foto’s van de omgeving en, met de telelens, van de wilde mustangs die zich in het gebied ophouden.

Via de 14 Alt ging het weer verder naar het oosten waar de Bighorn Mountains de volgende barrière was die genomen moest worden. De weg ging daar als snel flink omhoog met diverse haarspeldbochten maar fantastisch om te rijden.

Bijna bovenaan hadden we weer een mooi zicht op het gebied waar wij zojuist nog beneden reden.

Op 9430 feet (2875 meter) werd de top bereikt waar boven de boomgrens uiteraard weer sneeuw lag.

Na een panoramische weg over de hoogvlakte werd weer de afdaling ingezet waarmee we op een wat lager niveau terechtkwamen. Ook de temperatuur steeg gelukkig mee van 6 naar 21 graden.

Niet veel later werd de I90 zuidwaarts opgereden waar de teller naar 75 mph mocht en was het op de afslag na, één rechte weg naar ons nieuwe hotel voor 1 nacht in het plaatsje Buffalo.

‘s Avonds naar downtown gereden waar wij terechtkwamen in een authentieke saloon (sinds 1880) met live country muziek. Heel erg sfeervol!