Vandaag dus dag 2 die wij in Yellowstone zouden doorbrengen.

Zo midden in de natuur zijn de voorzieningen beperkt en zo was er dus o.a. geen internet/wifi waardoor het verslag van gisteren pas vandaag vanuit ons nieuwe onderkomen in Cody, geplaatst kon worden.

Terug naar vanochtend. De bedoeling was om vroeg op te staan zodat er misschien wat wildlife te zien viel. Echter tussen de intentie en het daadwerkelijk doen kan wel eens een flink verschil zitten.

Om 7.00 AM was buiten alles nog in een dikke mist gehuld. Daarnaast stond Mieke op met een flinke hoofdpijn en dus was de haast om vroeg op pad te gaan er snel af.

Gelukkig waren zowel de mist als de hoofdpijn een goed uur later geheel verdwenen en stond niets ons meer in de weg voor een mooie parkdag.

Het ontbijt werd snel op de kamer gedaan, de auto weer ingeladen en off we go!

Eerste bestemming waren de Mammoth Hot Springs welke geheel in het noordwestelijk deel van Yellowstone zijn gelegen. Vanaf ons hotel, midden in het park, slecht 58 kilometer rijden echter dat gaat niet bepaald over vlak terrein.

Eerst moest Mount Washburn worden beklommen met de top op ruim 3100 meter. Daar uiteraard weer veel sneeuw om ons heen en met een strak blauwe lucht was het echt genieten!

Een goed uur later kwamen we aan bij de Hot Spings welke bestaan uit een aantal terrassen op verschillende niveau’s. Met houten trappen en vlonders was het mogelijk van beneden naar boven te komen, best wel weer een pittige klim op die hoogte.

Na een goed uurtje tussen de zwaveldampen te hebben rondgewandeld, werd éénmaal weer beneden een bakkie gedaan bij de General Store.

De westkant van de noord loop van Yellowstone was, i.v.m. wegwerkzaamheden, afgesloten, dus moesten wij dezelfde oostelijke route als op de heenweg ook weer terugnemen.

Onderweg werden nog een paar “bizon”dere stops gemaakt. Een aantal van deze dieren stond zo mooi langs de weg te poseren dat wij bijna het vermoeden hadden dat zich twee parkrangers in bizonpak hadden verkleed.

Opnieuw dus ook weer over de hoge bult Mount Washburn waar de “sneeuwfoto’s van de dag” werden gemaakt.

Op onze route lag ook de Tower Falls, een mooie waterval die na een korte afdaling bekeken kon worden.

Van de ene Fall vielen we in de andere, en dan één (eigenlijk twee) die wij 8 jaar geleden helemaal gemist hadden. Nu dus niet (Es smiley) en dat kon ook bijna niet omdat de canyon waarin deze watervallen zich verder in de Yellowstone River storten, bij ons hotel van afgelopen nacht om de hoek lagen.

Besloten werd met de auto de North Rim drive op te rijden en deze daar te parkeren en de gelijknamige trail langs de canyon te lopen.

Direct al hadden we een mooie view op de reusachtige Lower Fall die overigens 94 meter hoog is! De canyon zelf is op sommige plaatsen zelfs 365 meter diep.
Vanaf de viewpoints langs de trail zagen we ook een uitkijkpunt veel lager in de canyon, vlak naast de rand waar het water zich naar beneden stort. Daar wilden wij ook wel staan, er wel van bewust dat daar behoorlijk te voet voor moet worden afgedaald en natuurlijk … what go’s down must go up.

Wij hadden het er graag voor over.

Erg imposant om er zo dichtbij te kunnen komen en wat een lawaai maakt het ook.

De klim, met een hoogteverschil van 182 meter, werd daarna via de switchbacks weer in een rustig tempo gemaakt in een p.r. van 9 minuten. Wel even uithijgen en bijtanken weer boven aangekomen.

Omdat er nog een stuk gereden moest worden naar Cody werd het tijd om Yellowstone langzaam maar zeker te verlaten.

Een laatste stop en rondwandeling werd nog gemaakt bij Mud Volcano waar de modder borrelde en de rotte eierenlucht zeer aanwezig was.

Tijdens de rit het park uit via de oost ingang werden we “uitgezwaaid” door wat bizons.

Daarna weer tussen de sneeuw langzaam naar een wat lager niveau waarbij de temperatuur geleidelijk opliep tot een aangename 23 C.

Onderweg stak er nog een groep berggeiten vlak voor ons de weg over.
Langzaam veranderde de omgeving en ademde het steeds meer “Western” om ons heen. Maar hé, wij zitten nu niet voor niets in de stad die haar naam dankt aan William F. “Buffalo Bill” Cody!

De maaltijd werd s avonds gedaan in een authentieke oude saloon bar “The Irma” (weer eens wat anders dan een orkaan (of collega smiley)).

Morgen gaan we nog wat meer western sfeer hier proeven.